Annualisering van de arbeidstijd: nog zo’n “goed” idee van de regering!
De Nationale Arbeidsraad heeft zopas een verdeeld advies uitgebracht over het plan van de regering om de arbeidstijd op individuele basis te annualiseren. Naast de loonindexering en de btw-verhoging heeft het ABVV van dit plan een rode lijn gemaakt die de regering niet mag overschrijden. Waarom is het zo belangrijk om ons tegen deze nieuwe wetgeving te verzetten?
Even opfrissen: wat is annualisering van de arbeidstijd?
Het betekent dat je werkgever je bepaalde weken 50 uur kan laten werken en andere weken 20 uur, of zelfs helemaal niet. In de praktijk kunnen je prestaties van dag tot dag en van week tot week verschillen, zolang je op het einde van het jaar gemiddeld de arbeidstijd hebt gepresteerd die in je arbeidsovereenkomst is vastgelegd. En dat allemaal op basis van een individueel akkoord.
Kan je in je eentje ‘neen’ zeggen tegen je werkgever?
De eerste vraag die je je moet stellen, is of je binnen een arbeidsovereenkomst, en dus in een band van ondergeschiktheid, nog echt in staat bent om ‘neen’ te zeggen tegen je werkgever.
Net daarin schuilt het gevaar van het plan van de regering: het collectief onderhandelde kader dat je prestaties op jaarbasis regelt, wordt doorbroken en je komt alleen tegenover je werkgever te staan.
Een beter evenwicht tussen werk en privé, zegt de regering
Denk je echt dat jouw persoonlijke behoeften voorrang zullen krijgen, of zullen het de piekmomenten van het bedrijf zijn die primeren? Bijvoorbeeld: zal je uurrooster worden verminderd in de week waarin je kind ziek is? Of zal je meer uren moeten werken omdat het dat weekend mooi weer wordt en het barbecuetijd is?
Bijkomende uren?
Voor veel vrouwen is gedwongen deeltijds werk de regel. De arbeidstijd annualiseren betekent ook minder mogelijkheden om bijkomende uren te presteren. En dus minder kans om je contracturen te verhogen. Tel daar nog de concurrentie van flexi-jobbers en studenten bij en je ziet meteen waar dit op uit dreigt te draaien: miserie troef.
En je koopkracht?
De arbeidstijd annualiseren, waarbij je afwisselend in piek- en dalperiodes werkt, is bedoeld om overuren en bijkomende uren te verminderen en dus de facto ook je inkomen te beperken.
Een andere job om wat bij te verdienen?
Vergeet het maar. Dat wordt onhaalbaar gezien de flexibiliteit die je wordt opgelegd… Minder verdienen betekent ook minder pensioen
En mijn kinderen, wat doe ik daarmee?
Denk je echt dat de kinderopvang zich aan jouw uurroosters zal aanpassen? Het belang van collectief onderhandelen is net dat er een kader wordt vastgelegd, dat je je uurroosters beter kan voorzien en dat er afspraken kunnen worden gemaakt over piek- en dalperiodes. Momenteel geldt een maximum van +5/-5 uur per week en zijn de uurroosters vooraf bekend.
Wat willen wij ?
Wij zeggen geen ‘neen’ tegen flexibiliteit, maar die moet collectief omkaderd zijn om misbruiken te voorkomen. Dat is precies het tegenovergestelde van wat de regering wil. Een individueel akkoord is zand in de ogen, een systeem van Chinese vrijwilligers. Collectief onderhandelen moet het sleutelwoord blijven!
Op 23/11 kom ik op straat!
Ook daarom komen we op 23/11 op straat: voor een beter evenwicht tussen werk en privé, opdat vrouwen niet veroordeeld worden tot kleine, uiterst variabele deeltijdse jobs en om te vermijden dat gepensioneerden op termijn onder de armoedegrens moeten leven!
Een andere samenleving is mogelijk en betaalbaar! Samen sterk
